think tank

Χτες έγινε και η απονομή για τα βραβεία Kerrang 2008. Οι μεγάλοι νικητές της βραδιάς σίγουρα ήταν οι 30 Seconds To Mars, αφού κέρδισαν 2 σημαντικά βραβεία(Best Single και Best International Band). Με μεγάλη μου χαρά είδα ότι τιμήθηκαν οι Rage Against The Machine mε μία θέση στο Hall Of Fame και με μεγάλη μου λύπη (μετά την ιστορία με το Napster τους βρίσκω πολύ αντιπαθητικούς) τους Metallica να παίρνουν το Inspiration award.Aρχίζει όμως να με εκνευρίζει επικίνδυνα όλη αυτή η ιστορία με τα “τιμητικά” βραβεία. Εκτός δηλαδή από αυτά που προανέφερα έπρεπε να απονείμουν και αυτό του Classic Songwriter που πήραν οι (αδιάφοροι) Def Leppard, το Icon Award που πήγε στους Slipknot και το Spirit Of Independence για τους Dillinger Escape Plan; Τέλος πάντων. Όπως πάντα οι προτιμήσεις μου δεν συνέπεσαν με αυτές των αναγνωστών του περιοδικού, μάλλον επειδή οι γενικά το Kerrang είναι πιο hard απ’ όσο θα ήθελα. Κατάφερα να πέσω μέσα μόνο στην κατηγορία του Best Album. Αναλυτικά οι νικητές:

Best International Newcomer: Black Tide

Best British Newcomer: Slaves To Gravity

Kerrang! Icon Award: Slipknot

Best Video: Coheed And Cambria – Feathers

Best Single: 30 Seconds To Mars - From Yesterday

Best Album: Avenged Sevenfold - Avenged Sevenfold

Best Live Band: Machine Head

Classic Songwriter: Def Leppard

Spirit Of Independence: Dillinger Escape Plan

Best British Band: Bullet For My Valentine

Best International Band: 30 Seconds To Mars

Επόμενη βραδιά που (όπως ξέρετε περιμένω πως και πως) είναι τα MTV VMA’s. Δεν ασχολήθηκα -και ούτε θα ασχοληθώ- με τις υποψηφιότητες τους, επειδή δεν μου άρεσε ο τρόπος ανάδειξης τους.

Χτες εκτός από τις υποψηφιότητες για το Mercury Prize, ανακοινώθηκαν και οι υποψηφιότητες για τα Kerrang Awards. Για να έχουμε περισσότερο χώρο και χρόνο να τα συζητήσουμε, αποφάσισα να μιλήσω γι’ αυτά σήμερα.
Καταρχήν να σας ενημερώσω ότι για τις υποψηφιότητες μπορεί κανείς να ψηφίσει εδώ και αν είναι τυχερός να κερδίσει ένα τραπεζάκι και να είναι και παρών στην απονομή των βραβείων.
Παρακάτω θα σας παρουσιάσω αναλυτικά τις υποψηφιότητες ενώ με έντονα γράμματα θα είναι η δική μου προτίμηση για να κερδίσει.

Best British Newcomer

Dead Swans
We Are Ocean
Slaves To Gravity
Elliot Minor
Go:Audio

Από όσα έχω ακούσει από τα παραπάνω, μπορώ να πω με μεγάλη σιγουριά ότι οι Elliot Minor είνα πιο κοντά στα ακούσματα μου, αν και Go:Audio είναι αρκετά καλοί επίσης.

Best International Newcomer

Kill Hannah
A Day To Remember
Four Year Strong
Black Tide
All Time Low

Από την αρχή συμπαθούσα το συγκρότημα ιδιαίτερα όταν έμαθα και τον λόγο που ονομάζεται έτσι. Ακόμη και να μην το ήξερα αυτό, γενικά είναι συγκρότημα (χωρίς κάποιον ιδιαίτερο λόγο), που σε κερδίζει. Επιβεβαιώθηκε αυτή η θεωρία μου, όταν φίλοι που δεν έχουν τα ίδια ακούσματα με μένα και βρισκόμενοι στο αυτοκίνητο μου, με το που άκουσαν το Lips Like Morphine, με ρώτησαν ποιός το λέει…

Best British Band

Lostprophets
Bring Me The Horizon
You Me At Six
Bullet For My Valentine
Biffy Clyro

Με σιγουριά οι Biffy Clyro, αν και η κίνηση τους να βγάλουν μια συλλογή με singles τους, με απογοήτευσε. Μάλλον με δυσαρέστησε το γεγονός ότι προσπαθούν να γίνουν πιο mainstream.

Best International Band

30 Seconds To Mars
My Chemical Romance
Madina Lake
Coheed And Cambria
Avenged Sevenfold

Απλά και μόνο επειδή μου αρέσουν μουσικά, αλλά θα ήθελα και λίγη αλλαγή… Tους Madina Lake ίσως;

Best Single

30 Seconds To Mars - From Yesterday
Bullet For My Valentine - Waking The Demon
Simple Plan - Your Love Is A Lie
Kids In Glass Houses - Give Me What I Want
Pendulum - Propane Nightmares

Εδώ δυσκολεύτηκα πραγματικά να αποφασίσω και σε τέτοια ζητήματα αποφασίζω με το ένστικτο. Έτσι διαλέγω αυτό που μου ήρθε πρώτο στο μυαλό.

Best Video

Bullet For My Valentine - Waking The Demon
30 Seconds To Mars - A Beautiful Lie
Weezer - Pork And Beans
Coheed And Cambria - Feathers
Gallows - Starin’ At The Rude Bois

Μία κατηγορία που δεν με δυσκόλεψε καθόλου. Πολύ αστείο και πανέξυπνο video, που πρέπει οπωσδήποτε να δείτε. Πολλά internet phenomena, που παρουσιάζονται με πολύ πρωτότυπο τρόπο. Αν επίσης έχετε και τον χρόνο δείτε και αυτό.

Best Album

Bullet For My Valentine - Scream, Aim, Fire
Anvenged Sevenfold - Avenged Sevenfold
In Flames - A Sense Of Purpose
Mindless Self Indulgence - If
Cancer Bats - Hail Destroyer

Μπορώ να πω χωρίς να το πολυσκεφτώ… Avenged Sevenfold

Best Live Band

30 Seconds To Mars
Lostprophets
Machine Head
The Dillinger Escape Plan
Avenged Sevefold

Λευκό

Στις 21 Αυγούστου, θα δούμε και τα αποτελέσματα…

Ανακοινώθηκαν σήμερα οι υποψηφιότητες για το βραβείο Mercury. Υπήρξαν αρκετές εκπλήξεις, αφού δεν υπήρξε χώρος για τους Coldplay ή την Duffy. Ενθαρρυντικό είναι ότι υπάρχουν αρκετά “φρέσκα” ονόματα όπως ο Burial ή οι Neon Neon (του γνωστού από παλιά Gruff Rhys), αλλά και παλιές καραβάνες, όπως οι Radiohead ή ο Robert Plant με την συνεργασία του με την Alison Krauss.

O Alex Turner επίσης, τραγουδιστής και κιθαρίστας των Arctic Monkeys, είναι για τρίτη συνεχόμενη χρονιά υποψήφιος για το βραβείο, αυτή τη φορά όμως όχι με τους “συνήθεις υπόπτους¨, Arctic Monkeys, αλλά με το side project του, τους Last Shadow Puppets.
Αναλυτικά η λίστα παρακάτω:
•    Adele - 19
•    British Sea Power - Do You Like Rock Music?
•    Burial - Untrue
•    Elbow - The Seldom Seen Kid
•    Estelle - Shine
•    Laura Marling - Alas I Cannot Swim
•    Neon Neon - Stainless Style
•    Portico Quartet - Knee-Deep In The North Sea
•    Rachel Unthank & The Winterset - The Bairns
•    Radiohead - In Rainbows
•    Robert Plant & Alison Krauss - Raising Sand
•    The Last Shadow Puppets - The Age Of The Understatement

Προσωπικά θα επιθυμούσα το βραβείο να πάει στους Radiohead όχι μόνο για τη μουσική πλευρά του album, αλλά περισσότερο για τη διαφορά σκέψης και την αλλαγή που έφερε με την κυκλοφορία του. Δεν είναι απλά το γεγονός ότι ένα συγκρότημα κυκλοφορεί μόνο του ένα album, πράγμα πια αρκετά συνηθισμένο, αλλά και επειδή μπορούσε ο καθένας από μας να κοστολογήσει το album, δίνοντας όσα θέλει…

Από την άλλη θεωρώ ότι θα έπρεπε να επιβραβευτεί ο Burial για τη μουσική του, ενώ πολύ καλη είναι και η συμμετοχή των Portico Quartet.

Το μόνο που μας απομένει τώρα είναι υπομονή μέχρι την 9η Σεπτεμβρίου, που θα ανακοινωθούν οι νικητές.

P.S. Στην φωτογραφία οι νικητές τους 2007, Klaxons

Όσοι έχετε μεγαλύτερα αδέρφια, ξέρετε πως είναι. Η επιρροή τους είναι μεγάλη. Έτσι ήταν φυσικά και στην περίπτωση μου. Ξεκινούσε η αδερφή μου να ακούει Michael Jackson και Madonna από πίσω και εγώ. Φυσικά κάπου εκεί στο δρόμο προς το γυμνάσιο, προσπαθώντας να κάνω το ακριβώς αντίθετο, για να μην νιώθω κλώνος της, το πήγα στην αντίπερα όχθη, θέλοντας να διαφοροποιηθώ. Κάπου εκεί μπήκαν οι βάσεις με τα πρώτα αυτόνομα ροκ ακούσματα και ήδη στην Γ’ Γυμνασίου είχαμε εντελώς διαφορετικές προτιμήσεις, αν και προς το ρεύμα ή το στυλ ήμασταν πάνω-κάτω στα ίδια.
Έτσι κάπως προσπαθούσα να εξηγήσω το γεγονός της θετική μεν, αδιάφορης δε, στάσης μου προς τον Nick Cave. Η αδερφή μου είχε και έχει ένα είδος λατρείας προς τον συγκεκριμένο καλλιτέχνη, αν προσθέσεις ότι λίγο πριν το Λύκειο και η κολλητή μου άρχισε να κολλάει με τον Cave. Οι επιλογές μου ήταν δύο:
1.    Να γίνω και εγώ τρελός fan του και να μαζευόμαστε για να ακούμε την μουσική του, σαν να κάνουμε τελετές μαύρης μαγείας, ή
2.    Να αδιαφορήσω.

Όσοι με ξέρετε, δεν θα έχετε ακούσει πολλά από εδώ για τον Cave και λογικά θα καταλάβατε ποιά ήταν η επιλογή μου. Αυτό δεν σημαίνει σε καμιά περίπτωση ότι δεν μου άρεσε η μουσική του ή ότι δεν την άκουγα. Απλά δεν θα έμπαινε σε καμία λίστα με τα αγαπημένα μου. Ακόμη και όταν βγήκε το ,κατά την άποψη μου καλύτερο, album Murder Ballads, εκείνη την περίοδο και πάλι απλά έλεγα ότι είναι καλός.

Πριν από μερικές εβδομάδες σε μια συνομιλία με έναν φίλο μου στο MSN,  έπεσε στο τραπέζι το θέμα, αν θα πήγαινα ή όχι μαζί του στη συναυλία του Nick Cave & The Bad Seeds. Η αρχική μου απάντηση ήταν “θα δούμε”, πράγμα που ήξερε πολύ καλά ο φίλος μου ο Γιώργος ότι ισοδυναμεί με “όχι”.
Από εκείνη τη στιγμή άρχισε ένα τρομερό παιχνίδι προκλήσεων από τη μεριά του φίλου μου (”όλο τα ίδια λες και ποτέ δεν έρχεσαι”, “είσαι βαρεμένος” κλπ) ενώ εγώ από τη μεριά μου έβρισκα δικαιολογίες (”είναι παππούς”, ” δεν θα είναι ο Blixa άρα δεν έχει νόημα” κλπ)

Τελικά με τα χίλια ζόρια… πήγα. Πέρασα καταπληκτικά.
Καταρχήν δεν πίστευα ότι η φωνή του Cave θα ήταν τόσο καλή live, πόσο μάλλον για έναν άνθρωπο της ηλικίας του. Πολύ θετικό ήταν το γεγονός ότι είχε και ένα μίνι-σώου η όλη ιστορία ενώ και η επικοινωνία του Cave με τον κόσμο ήταν πολύ καλή. Τέλος, ο μεγάλος μου φόβος, δεν είπε μόνο καινούργια τραγούδια αλλά και αυτά που εγώ προσωπικά αγάπησα.

Την επόμενη φορά που θα έρθει (αν έρθει) θα έχουμε πάλι την ίδια ιστορία, αλλά πιστεύω ότι αυτό το live με βοήθησε και για τις μελλοντικές μου αποφάσεις. Διαφορετικά μου έδωσε ένα άλλοθι του στυλ “τον είδα μια φορά και φτάνει. Δεν τον μπορώ άλλο”.

Ξέρετε πως είναι : είσαι σπίτι και δεν έχεις όρεξη να βγεις έξω, δεν έχει τίποτα η τηλεόραση και αποφασίζεις να δεις μια ταινία. Αν προσθέσουμε στα δεδομένα ότι έχεις και διάφορες (γερμανικές) ταινίες σπίτι, μερικές εκ των οποίων δεν έχεις δει, η επιλογή τους είναι μονόδρομος. Ποιά να διαλέξω όμως; To Goodbye Lenin , το Das Experiment, το Lola rennt  ή το Die fetten Jahre sind vorbei, τα είχα δει πολλές φορές το καθένα και δεν ήθελα να τα ξαναδω. Οι επιλογές μου είναι λοιπόν: το Bella Martha, το Christiane F - Wir Kinder vom Bahnhof Zoo, το Der Untergang και το Das Wunder von Bern. Έχουμε δηλαδή μια chef με πάθος για τη μαγειρική (κάτι  σαν τον Remi δηλαδή), ένα παιδάκι που την ηλικία των 12 αρχίζει και παίρνει ναρκωτικά (παραπάνω πληροφορίες δεν ξέρω ούτε εγώ), τη ζωή του Hitler και μια ποδοσφαιρική ιστορία για το “θαύμα της Βέρνης” και την κατάκτηση του παγκοσμίου κυπέλλου ποδοσφαίρου από την εθνική Γερμανίας, το 1954. Εσείς στη θέση μου τι θα διαλέγατε; Εγώ φυσικά επέλεξε το τελευταίο. Πίστεψα ότι θα είναι λίγη μπάλα, λίγο χαβαλέ και θα περάσει ευχάριστα η ώρα. Η ταινία όμως με διέψευσε ευχάριστα.

Spoiler warning: Προσοχή ακολουθούν λεπτομέρειες της υπόθεσης ή του τέλους
Η ταινία δεν είναι μόνο μπάλα, μπύρα και εθνική υπερηφάνεια. Κάθε άλλο θα έλεγα. Είναι μια τέλεια ακτινογραφία της μεταπολεμικής Γερμανίας. Η χώρα έχει καταστραφεί από τον πόλεμο και έτσι έχει αρχίσει η προσπάθεια αναδόμησης της χώρας  παρουσία και των ξένων δυνάμεων και της επιρροής τους, ενώ υπάρχουν ακόμη Γερμανοί αιχμάλωτοι στη Ρωσία.
Εμείς ακολουθούμε την ιστορία μιας οικογένειας στο Essen και τα προβλήματα που προκύπτουν όταν ο αιχμάλωτος από τη Ρωσία πατέρας επιστρέφει και βρίσκει τη γυναίκα του να δουλεύει σκληρά στην παμπ της οικογένειας, το μεγαλύτερο του γιο να ενστερνίζεται τις ιδέες του κομμουνισμού, την κόρη του να φλερτάρει με τους αμερικάνους στρατιώτες που ελέγχουν την περιοχή και τον 11χρονο μικρότερο του γιο, που δεν τον γνώρισε καθόλου, να είναι ξετρελαμένος με το ποδόσφαιρο και φίλος με τον παίκτη της Rot-Weiss Essen και της εθνικής Γερμανίας Helmut Rahn. Ταυτόχρονα βλέπουμε και την πλουσιότερη γερμανική τάξη της εποχής μέσω ενός αθλητικού συντάκτη και της συζύγου του, που έχουν οικονομική επιφάνεια.
Το ταξίδι ξεκινάει από την προετοιμασία της εθνικής Γερμανίας μέχρι και τον τελικό με την Ουγγαρία, ποδοσφαιρική υπερδύναμη της εποχής, ενώ ταυτόχρονα βλέπουμε τις ανθρώπινες δυσκολίες που ανακύπτουν με την είσοδο του πατέρα στην οικογένεια. Παραπάνω λεπτομέρειες δεν θα ήθελα να αναφέρω.

οι αποκαλύψεις της πλοκής τελειώνουν εδώ

Η διήγηση είναι πολύ ευχάριστη και το ποδόσφαιρο είναι απλά ένα μέρος αυτής δεν επισκιάζει όλη την ταινία. Θα έλεγα μάλιστα ότι ο τελικός στο τέλος απλά έρχεται ως φυσική συνέπεια, ενώ εγώ αντίθετα περίμενα ότι όλη η ταινία θα είναι μια φλυαρία (”άντε τελείωνε να δούμε τον τελικό!”)
μέχρι το αναπάντεχο, αλλά … καμία σχέση.
Είναι λοιπόν μια από τις καλύτερες ταινίες που έχω δει τον τελευταίο καιρό, και με “τελευταίο καιρό” δεν εννοώ μέρες,εβδομάδες ή μήνες) και είναι σίγουρα μια ταινία που πρέπει να δείτε.

P.S. Μήπως είναι τυχαίο το γεγονός ότι ακριβώς 50 χρόνια μετά από το “Θαύμα της Βέρνης” (4 Ιουλίου 1954) ήρθε το θαύμα της Λισαβόνας (4 Ιουλίου 2004);

Nothing comes to those whose wait….

Έτσι κάπως θα μπορούσα να ξεκινήσω αυτό το post. Όλη η ιστορία ξεκινάει με την επιθυμία να μου να πάρω ένα καινούργιο μπουφάν για snowboard αφού το δικό μου σε αρκετά σημεία δε με βολεύει, αν και κατά τα άλλα είναι πολύ καλό.
Κατέληξα στο Burton Ronin Stable Jacket. Ψάχνοντας σε μερικά μαγαζιά της Θεσσαλονίκης βρήκα ότι οι τιμές ήταν αδικαιολόγητα ψηλές, αλλά το μεγαλύτερο πρόβλημα ήταν ότι δεν έβρισκα πουθενά το νούμερο μου. Τα νούμερα είναι λες και όλοι είμαστε παχύσαρκοι αμερικάνοι και το Small μου ήταν τεράστιο, με πωλητές να προσπαθούν να με πείσουν -όχι δεν έχω τυφλωθεί ακόμη- ότι μου είναι ΟΚ, ότι αυτά φοριούνται φαρδιά και αφού βλέπουν ότι δεν με πείθουν ότι το S είναι το μικρότερο νούμερο στα Burton, ναι καλά…
Σχετικά εύκολα βρήκα ένα online store στη Γερμανία, το Biker-Boarder, που είναι από τα λίγα που ξεκινάει από XS και όχι από S και είχε πολύ καλές τιμές. Δυστυχώς το συγκεκριμένο store δεν στέλνει στην Ελλάδα και έτσι αναγκάστηκα να το παραγγείλω να σταλεί στο σπίτι ενός ξαδέρφου μου στη Γερμανία και αυτός να μου το στείλει εδώ με courier.
Το Biker-Boarder καθυστέρησε λίγο με την αποστολή του μπουφάν, αλλά όταν ανέλαβε η DPD το μπουφάν σε 2 μέρες ήταν σπίτι του ξαδέρφου. Από εκεί και πέρα ξεκινάει ένας άνευ προηγουμένου Γολγοθάς. Η αποστολή έγινε με DHL στις 20 Μαρτίου και εγώ περίμενα με ανυπομονησία  και περίμενα ότι στην τελευταία μου επίσκεψη στο βουνό, στις 25 Μαρτίου, θα είχα και το μπουφάν.
Δυστυχώς δεν ήρθε το μπουφάν και εγώ ήμουν σχεδόν σίγουρος ότι θα ερχόταν τις επόμενες μέρες, αλλά δυστυχώς… τίποτα. Γύρω στις 10 Απριλίου από την Γερμανία έγινε αίτηση αναζήτησης του δέματος και εγώ είχα πια πειστεί ότι δεν θα το έβλεπα ποτέ και σχεδίαζα να αγοράσω ένα -είτε το ίδιο είτε κάποιο άλλο- του χρόνου με τα λεφτά που θα έπαιρνα από την ασφάλεια του δέματος. Μάλιστα πριν από περίπου μία εβδομάδα ήρθε στον ξάδερφο μου γράμμα, πράγμα ανήκουστο, ότι η αναζήτηση του δέματος θα μπορούσε να διαρκέσει 2 μήνες και γι’ αυτό το λόγο να μην τους ενοχλήσουμε κατά αυτό το χρονικό διάστημα!
Τελικά, για να μην σας τα πολυλογώ χτες εκεί που ήμουν με φίλους και πίναμε καφέ, ξαφνικά χτυπάει το κινητό μου. Ήταν η αδερφή μου, που ήθελε να μου πει να πάω σπίτι, γιατί μου έχει μια “ευχάριστη έκπληξη”. Εγώ πίστευα ότι θα ήρθε κάποιος στο σπίτι, που είχα καιρό αν δω και  προσπαθούσα να μαντέψω, με επικρατέστερο έναν ξάδερφο που βρίσκεται αυτό τον καιρό στην Ελβετία. Φτάνω στο σπίτι, παρκάρω, αλλά δεν βλέπω ξένο αυτοκίνητο. Μπαίνω στο σπίτι και εκεί δεν είναι κανείς, μόνο ένα κουτί!
“Δες τι ήρθε”, μου λέει η αδερφή μου και αμέσως κατάλαβα ότι ήταν το μπουφάν, που τόσο καιρό περίμενα.  Έσκισα με μανία το κουτί και εκεί ήταν…. my precious! Αμέσως το φοράω και… μου είναι τέλειο! Είχα τις αμφιβολίες μου αφού όσα δοκίμασα δεν μου έκαναν και μολονότι όταν το παρήγγειλα είχα δει τις διαστάσεις μου στο sizing chart της Burton, είχα τις αμφιβολίες μου, για το αν και κατά πόσο θα μου “καθόταν” σωστά.
Έτσι λοιπόν έχω να σας δώσω μερικές φωτογραφίες τους μπουφάν.
Continue Reading »

 Φτάσαμε αισίως και στη τελευταία μέρα του Μαρτίου. Κλείνοντας την χιονοδρομική περίοδο θα ήθελα να κάνω έναν μικρό απολογισμό.
Μετά τον περσινό ανύπαρκτο χειμώνα, φέτος ήθελα να αναπληρώσω, να “βγάλω τα σπασμένα” και φυσικά να προχωρήσω και ένα κομματάκι. Έχοντας μάθει καλά να ελέγχο τη σανίδα μου και αφού από πρόπερσι είχα κάνει τις πρώτες μου προσπάθειες για Ollie και με αφού είχα πάρει και τη σχετική βοήθεια από το  ABC of snowboarding, φέτος ήθελα να δοκιμάσω ακόμη περισσότερα tricks. Το ABC of snowboarding είναι ένα σχετικά καλό site για αρχάριους, αλλά στα tricks υστερεί. Έτσι λοιπόν μετά από έρευνα (που αλλού;) στο internet βρήκα αρκετά site και βίντεο, που με βοήθησαν.
Φέτος είμαι πια πολύ καλά με τα ollies, ενώ έκανα και κάποια άλματα από kickers.
Ένα άλλο trick, αν και πάρα πολύ απλό αλλά όμορφο να το βλέπεις είναι το Wheelie (αυτό που με απλά ελληνικά λέμε “σούζα”), που μαζί με τα Butters μπορεί κανείς να τα κάνει πολύ εύκολα ενώ και ένα 360° (στο έδαφος) είναι πολύ εύκολο. Προς το τέλος της σαιζόν δοκίμασα και άλλα tricks, τα οποία τα πάλεψα, με καλά (ακόμη και εγώ δεν το πίστευα) αποτελέσματα. Προσπάθησα πολύ για το half cab, ενώ μετά τα Nollies μου βγήκαν πολύ φυσικά και ταυτόχρονα διασκεδαστικά. Καλό και τα tail και nose press,με λίγη ακόμη προσπάθεια έκανα και το noseslide. Το trick που θέλει τελειοποίηση (του χρόνου) είναι το Air to Fakie στο οποίο το άγχος μου μάλλον δεν μου επέτρεψε ως τώρα να κάνω στροφή 180°, αλλά κοντά στις 160 προσγειωνόμουν, μάλλον από φόβο μην πέσω.
Μια καλή χρονιά λοιπόν η φετινή, ενώ αποχωρεί με την ελπίδα (και κάτι παραπάνω) του χρόνου να περάσουμε μια εβδομάδα στην Αυστρία ακούγοντας το Anton Aus Tirol και πίνοντας Jägermeister.

Κάποιοι από εσάς ίσως να θυμάστε ότι ένα από τα μεγάλα μου πάθη είναι το snowboard. Δυστυχώς ο περσινός χειμώνας δεν ήταν όπως θα θέλαμε. Φέτος πάλι τα Χριστούγεννα μου δεν ήταν ονειρεμένα, αλλά και όταν βρήκα χρόνο ανέβηκα μερικές φορές στο βουνό.
Από την αρχή της χρονιάς με τον Κου λέγαμε για το πότε θα ανεβαίναμε στο στη Βουλγαρία και στο Bansko, αφού είναι ένα από τα καλύτερα χιονοδρομικά στα Βαλκάνια. Εγώ είχα ανέβει παλιότερα σε ένα επεισοδιακό όμως ταξίδι και δεν μπόρεσα να απολαύσω το βουνό όπως θα ήθελα. Αρχικά η καταληκτική ημερομηνία ήταν την στις 18 Ιανουαρίου, αλλά δυστυχώς η απόφαση ήταν κάπως βεβιασμένη και δεν καταφέραμε μέχρι τελευταία στιγμή να καταλήξουμε σε βασικά σημεία (μετακίνηση, διαμονή κλπ). Έτσι λοιπόν το αφήσαμε για την επόμενη εβδομάδα, αλλά όπως θα φανταστήκατε, ούτε και τότε δεν μπορέσαμε. Για να μην πολυλογώ να σας πω ότι τελικά πήγαμε το σαβ/κύριακο που πέρασε (9.2-10.2).

Μέρα 1η Οι συζητήσεις ξεκίνησαν και πάλι από το msn και αποφασίσαμε να πάμε. Εγώ μέχρι και την Παρασκευή το απόγευμα δεν πίστευα ότι θα πηγαίναμε, αλλά αφού κλείστηκε και το ξενοδοχείο ήμουν σίγουρος. Ο Κου ξεκίνησε το πρωί του Σαββάτου από την Θεσσαλονίκη και μετά από μιάμιση ώρα ήταν έξω από το σπίτι μου. Αλλαγή αυτοκινήτων αφού στο καινούργιο του αυτοκίνητο δεν είχε αλυσίδες και βουρ για Βουλγαρία. Γρήγορος έλεγχος στο τελωνείο Εξοχής και μετά ξεκίνησε το άγχος μου. Δεν ήξερα πως είναι η κατάσταση στην απέναντι πλευρά και είχα ακούσει διάφορες εξωφρενικές ιστορίες (μπλόκα αστυνομίας κάθε 5′ από αστυνομικούς που θέλουν λάδωμα, λακούβες μεγέθους κρατήρα κλπ) που φυσικά δεν επιβεβαιώθηκαν. Με συντηρητική οδήγηση ήμασταν μετά από 1 ώρα και 45 λεπτά εκεί. Ανέλαβε και ο Κου και με οδήγησε στο ξενοδοχείο, όπου είχαν μείνει πολλές φορές γνωστοί και μετά από ένα γρήγορο check-in και αφού φόρεσα τα ρούχα και τις μπότες μου και μετά από 5′ ποδαρόδρομο είμασταν στη βάση της γόνδολας. Μετά από ένα ευχάριστο ταξιδάκι 20′ είμασταν επιτέλους εκεί.
Το χιόνι ήταν σε πολύ καλή κατάσταση αν και σε μερικά σημεία ήταν παγωμένο. Οι πίστες φανταστικές, ενώ αυτό που κάνει μεγάλη εντύπωση σε εμάς που έχουμε συνηθίσει άλλου μεγέθους χιονοδρομικά, είναι το γεγονός ότι οι πίστες είναι μεγάλες σε μήκος και το ευχαριστιέσαι πραγματικά να κατεβαίνεις!
Με τον Κου κάναμε όλη την ημέρα και κατεβήκαμε όταν έκλεινε το χιονοδρομικό. Κατεβήκαμε, πήγαμε για φαγητό και μετά για μπάνιο και χαλάρωση στο ξενοδοχείο.
Το βραδάκι όταν και φορτίσαμε κάπως τις “μπαταρίες” μας θέλαμε να κάνουμε καμιά βόλτα στο Bansko. Πήγαμε καταρχήν στο σπίτι του Βαγγέλη (φίλου μας που έχει σπίτι εκεί, αλλά δεν μπόρεσε να μας φιλοξενήσει επειδή είχε κόσμο). Μετά από την παραίνεση και του Βαγγέλη πήγαμε σε μία pub εκεί κοντά όπου είχε ξαναπάει ο Κου και μου είπε ότι παίζουν live μουσική (πράγμα που απεχθάνομαι). Τελικά δεν ήταν σαν τα μαγαζιά που έχω πάει εγώ. Ήταν δυο παιδιά με ακουστικές κιθάρες που τραγουδούσαν διάφορα (βρετανικά κυρίως) κομμάτια. Το ενθαρρυντικό ήταν ότι έπαιζαν πολύ σύγχρονα κομμάτια (πράγμα που δεν πετύχαινα εδώ), με καλή άρθρωση και προφορά (δεδομένου ότι ήταν Βούλγαροι) και σε ωραίο χώρο (irish pub). Μετά από μερικές Guinness πήγαμε στο ξενοδοχείο αφού είχαμε μια μακριά μέρα μπροστά μας.

Μέρα 2η Πρωινό ξύπνημα (8:30), πρωινό, check out από το ξενοδοχείο και πάμε πάλι στην γόνδολα για την ανάβαση. Εμείς ως προνοητικοί είχαμε αγοράσει ski pass από την προηγούμενη μέρα, αλλά όταν φτάσαμε εκεί είδαμε με μεγάλη μας έκπληξη ότι η ουρές στα ταμεία ήταν πολύ μικρές, ενώ η ουρές για την γόνδολα… τεράστιες. Ευτυχώς κατά την αναμονή έτυχε να γνωριστούμε με τους μπροστινούς μας. Ήταν μια παρέα από την Δανία, η οποίοι ήταν πολύ φιλικοί και ευχάριστοι. Όταν πλέον ανεβήκαμε στη κορυφή πετύχαμε ακόμη καλύτερο χιόνι. Το βράδυ είχε ρίξει λίγο χιόνι και οι πίστες που ήταν ψηλά είχαν χιόνι “πούδρα”. Μετά από snowboard όλη την μέρα, πήραμε το δρόμο της επιστροφής. Εκεί συζητώντας διάφορα με το Κου συνειδητοποιήσαμε πόσο πολύ μας ξεκούρασε αυτό το ταξίδι. Αν και ήμασταν λίγα λεπτά απ’ τις πόλεις μας, αυτή η αλλαγή παραστάσεων μας έκανε καλό. Όταν πια ξαναπεράσαμε τα σύνορα και φτάσαμε σε σημεία που περνώ συχνά με το αυτοκίνητο μου φαινόταν πολύ μακρινό, αν και είχαν περάσει μόλις 2 ώρες από τότε που κατεβήκαμε από το βουνό και τρώγαμε πίτσες στο Bansko. Μέχρι την επόμενη φορά λοιπόν… Έτσι και αλλιώς προβλέπεται χιόνι το σαβ/κύριακο!

P.S. Δυστυχώς υπήρξε ένα προβληματάκι με τις φωτογραφίες από το ταξίδι και δεν μπορώ να τις ανεβάσω στο blog. Έτσι ανέβασα μια photo από το bulgariablog.

Τι μπορεί κανείς να πει για τους Βρετανούς; ΟΚ, ζουν στον μικρόκοσμο του πιστεύοντας ότι η Βρετανία είναι το κέντρο του κόσμου αλλά από την άλλη έχουν και μεγάλη μουσική παράδοση. Το πράγμα που είδαμε φέτος όμως δεν θα μπορούσε να συμβεί πουθενά αλλού. Όπως ξέρετε αυτόν τον καιρό δεν μπορούσα είχα το χρόνο και τη διάθεση να ασχοληθώ με τα μουσικά πράγματα. Πριν από λίγο είπα να δω τι έγινε με τις υποψηφιότητες των Britawards. Με μεγάλη μου έκπληξη είδα ότι πρώτοι σε υποψηφιότητες είναι ποιοί; Ναι, ναι οι ανύπαρκτοι Take That με 4 υποψηφιότητες. Ένα boyband που έκανε τον κύκλο του και αφού τα πρώην μέλη του είδαν και απόειδαν, είπαν να κάνουν reunion για … λεφτά και τώρα είναι πρώτοι σε υποψηφιότητες. Ούτε στα Αρίων…
Εκτός από τους Take That με επίσης 4 είναι: ο Mika και η Leona Lewis. Ακολουθούν με 3 υποψηφιότητες: οι Arctic Monkeys, οι Kaiser Chiefs, η Kate Nash και ο Mark Ronson.
Μετά από αυτά δεν έχω και πολλά να πω. Οι υποψηφιότητες μου φάνηκαν αρκετά εμπορικές, πράγμα που δεν το περίμενα, γιατί το 2007 κατά την άποψη μου ήταν μια σχετικά καλή χρονιά. Δεν είχαμε κάποιο εξαιρετικό και μοναδικό album, αλλά δεν ήταν και σαν κάτι άλλες χρονιές που δεν υπήρχε τίποτα και συμβιβαζόμασταν με μετριότητες.
Τέλος, το μόνο που έχω να πω είναι ότι θα βραβευθεί και ο πιο αχώνευτος από τους Beatles, McCartney για την συνεισφορά του στη μουσική.

Οι υποψηφιότητες αναλυτικά μαζί με τις ευχές (και όχι προβλέψεις μου) είναι:
Continue Reading »

Μετά από έναν δύσκολο μήνα με πολλή αγωνία, ατελείωτη αναμονή και στιγμές που δεν έλεγαν να περάσουν, μπορώ να πω ότι είμαι ΟΚ.
Δεν θα ήθελα να επεκταθώ στο τι ακριβώς συνέβη -έτσι και αλλιώς καταλάβατε ότι πέρασα τις γιορτές μου σε αίθουσες αναμονής νοσοκομείων ρωτώντας γιατρούς και περιμένοντας τις ώρες επισκεπτηρίου- αλλά τέλος(;) καλό, όλα καλά. Μπορώ λοιπόν να συνεχίσω με τα αγαπημένα μου θέματα.

g…