think tank Your Revolution Is A Joke

Πάει αρκετός καιρός, που δεν τα είπαμε. Ο λόγος; Διάβασμα με το μεταπτυχιακό, δουλειά, κάτι εξετάσεις… πολλά πράγματα που συνέπεσαν δηλαδή. Τι συνέβη στο μεσοδιάστημα; Μπόρεσα επιτέλους, μετά από κάποιες εξετάσεις που είχα να δώσω, να ανέβω στο Bansko και να δοκιμάσω το καινούργιο μου μπουφάν, γάντια και ακουστικά. Λεπτομέρειες δεν θα αναφέρω εδώ, γιατί προβλέπεται και για την Κ. Δευτέρα να ανέβω στο βουνό, οπότε θα μπορέσω να τα αναλύσω περισσότερο.

Το πιο σημαντικό πράγμα που έχω να αναφέρω, είναι ότι επιτέλους αγόρασα έναν εξωτερικό σκληρό δίσκο, όπου και μετέφερα όλη μου τη μουσική. 

Ήμουν έτοιμος να αγοράσω ένα Western Digital Mybook, αλλά λίγο πριν το αποφασίσω είδα στο macephemera ότι πολλοί χρήστες είχαν προβλήματα με το συγκεκριμένο δίσκο και καθότι ήθελα ο σκληρός να έχει και Firewire, ξανάρχισε το ψάξιμο. Κατέληξα στον Seagate Freeagent Xtreme και με το 1 Terabyte του, ελπίζω να μην αντιμετωπίσω σύντομα προβλήματα χωρητικότητας.

Το δεύτερο και αρκετά επίσης σημαντικό είναι ότι πριν από λίγο καιρό διάβασα σε ένα site, ότι κάποιοι κάτοχοι iPod Nano πρώτης γενιάς, ζητάνε κάποια χρήματα για το “πρόβλημα” με τις γρατσουνιές που αντιμετώπισαν τα πρώτα κομμάτια, που βγήκαν στην αγορά. Αργότερα αυτό το “πρόβλημα” λύθηκε με μια θηκούλα και δώρο αξίας 15$. Δεν είχα τίποτα να χάσω, έδωσα εδώ το serial number του iPod μου και … δικαιούμαι επιστροφή χρημάτων, στο ύψος του αστρονομικού ποσού των 25$. Επειδή έχω μεγάλη περιέργεια για το τι θα γίνει θα στείλω την αίτηση και θα σας ενημερώσω εν καιρώ.

Αυτά προς το παρόν και αν όλα πάνε καλά και ξανανέβω στο βουνό, θα σας μιλήσω για τα “σύνεργα” μου.

Posted under Apple & OSX, Computers & Internet, News, Opinion, Personal, Snowboard & Snowboarding, iPod + iTunes

Την Κυριακή όπως οι περισσότεροι από έσας θα έχετε ακούσει, η Ελευθεροτυπία είχε μαζίι με την εφημερίδα και 3 dvd του νέου γερμανικού κινηματογράφου. Ανάμεσα στις 3 ταινίες ήταν και το “Der Untergang“Η πτώση.

Εδώ και πολύ καιρό ήθελα να δω την ταινία, αλλά δυστυχώς, οι ταινίες με χρόνο διάρκειας πάνω από 120΄με τρομάζουν. Αφενός υπάρχει ο κίνδυνος η ταινία να είναι “πατάτα” και να πρέπει να την υπομείνω για 2 ολόκληρες ώρες (δεν είμαι από τους τύπους που μπορούν να δουν τη μισή ταινία και αν δεν τους αρέσει να την κλείνουν) και αφετέρου, ειδικά με τις γερμανικές ταινίες, που εμένα με συναρπάζουν, αλλά δεν ξέρω αν θα αρέσουν και στους υπόλοιπους, δεν θέλω να διαλέξω μια τέτοια ταινία και να φορτώσω το βάρος της επιλογής μου και στην υπόλοιπη παρέα. 

Έτσι οι φορές που βλέπω αυτές τις ταινίες είναι λιγοστές, αφού χρειάζομαι ή ένα σπρώξιμο ή τη σιγουριά ότι δεν θα με ενοχλήσει κανείς για να μπορώ να δω την ταινία με την ησυχία μου. Την Κυριακή έγινε το πρώτο και το σπρώξιμο ήταν τόσο δυνατό που δεν μπόρεσα να αντισταθώ. 

Ξέρετε πως είναι αυτές τις ημέρες. Βρισκόμαστε με φίλους και γνωστούς που έχουμε καιρό να δούμε και είμαστε συνεχώς “για ποτό” ή “για καφέ”. Την Κυριακή ήταν λοιπόν μια μέρα που ήθελα ξεκούραση από όλα αυτά. Έκατσα λοιπόν μέσα και ενώ δεν μπορούσα να βρω τίποτα για να δω στην τηλεόραση, σε ένα τοπικό κανάλι “έπεσα” σε μια ταινία με κεντρικό ήρωα τον Hitler. Είχα μια υποψία ότι θα μπορούσε να είναι το Der Untergang και έκατσα να το δω. Μάλλον το τοπικό κανάλι πήρε την εφημερίδα και έβαλε μια από τις ταινίες για να “καλύψει” χρόνο, αλλά εμένα ταυτόχρονα μου έδωσε την ώθηση που ήθελα.

Πραγματικά η ταινία είναι εκπληκτική. Πραγματεύεται τις τελευταίες μέρες του Hitler ενώ βρίσκεται κλεισμένος στο Führerbunker στο Βερολίνο. Αυτό που κάνει ακόμη πιο ενδιαφέρον το όλο γεγονός είναι ότι  η ιστορία είναι πραγματική όπως την έζησε η τελευταία του γραμματέας Traudl Junge (όπως αυτή τα είχε εξιστορήσει στο βιβλίο της “Bis zur letzten Stunde. Hitlers Sekretärin erzählt ihr Leben”), αλλά και από το έργο του ιστορικού και βιογράφου του Hitler με τίτλο, επίσης, “Der Untergang”. Το γεγονός δηλαδή ότι αυτό που βλέπουμε δεν είναι απλές εικασίες, αλλά ως ένα βαθμό δραματοποιημένα γεγονότα κάνει το θεατή να νοιώθει ότι είναι μέρος της ιστορίας.

Αυτό που με εξέπληξε από την αρχή ήταν ότι δεν παρουσιάζεται ο Hitler ως η προσωποποίηση του απόλυτου κακού, όπως τον έχουμε συνηθίσει, αλλά παρουσιάζεται ως ένας απλός άνθρωπος με τις αδυναμίες του και τα προτερήματα του. Ευγενικός με τη γραμματέα του και σκληρός και αδίστακτος με τους στρατηγούς του, αφού θεωρεί ότι ένα μεγάλο μερίδιο για την έκβαση του πολέμου έχουν και αυτοί. Ισχυρογνώμων, αλλά έχοντας χάσει και κάθε επαφή με την πραγματικότητα προς το τέλος του πολέμου, αφού ενδόμυχα πιστεύει ακόμη στην “τελική νίκη” (Endsieg). Η, για μία μέρα γυναίκα του, Εύα Μπράουν αντίθετα παρουσιάζεται ως εξαιρετικά αφελής άνθρωπος, που δεν μπορεί να κατανοήσει τη σοβαρότητα των καταστάσεων.

Όσο για την ερμηνεία του Bruno Ganz ως Adolf Hitler, πιστεύω ότι θα έχετε ακούσει πολλά. Έτσι και εγώ, αλλά αφού είδα όλη την ταινία, μπορώ να πω ότι τίποτα δεν ήταν υπερβολικό. Λυπήθηκα που δυστυχώς αυτός ο άνθρωπος είναι Ελβετός και όχι Αμερικάνος για να μπορέσει να απολάσει την αναγνώριση και εκτίμηση που θα έπρεπε. Πραγματικά πιστεύεις ότι μπροστά σου είναι ο ίδιος ο Αδόλφος. Πολύ καλή κατά την άποψη μου, ήταν και η Corinna Harfouch ως Magda Goebbels, σύζυγο του υπουργού προπαγάνδας του Γ’ Ράιχ, Joseph Goebbels, που παίζει ένα δύσκολο ρόλο, αλλά τα καταφέρνει θαυμάσια.

Δυστυχώς δεν είχα δει την ταινία πριν από την Κυριακή, για να μπορούσατε πολύ εύκολα να τη αποκήσετε και να τη δείτε. Παρόλα αυτά σας τη συνιστώ ανεπιφύλακτα. Εγώ δεν κατάλαβα πότε πέρασαν τα 156′ της ταινίας και στο τέλος σου αφήνει ένα θετικό συναίσθημα.

Posted under Cinema and Film, Opinion, Review

Μπήκε επιτέλους και ο Νοέμβριος και οι ετοιμασίες για τον χειμώνα είναι πυρετώδεις, αφού ήδη έκανα μια πολύ καλή προεργασία με το καινούργιο μου μπουφάν.

Αυτό που οπωσδήποτε χρειαζόμουν (αν και δεν έχει άμεση σχέση με το βουνό και το snowboard) είναι καινούργια ακουστικά για το iPod. Ενώ το iPod είναι ένα πολύ καλό mp3-player με πολύ χωρητικότητα, χρήσιμα features και απίστευρο design, θεωρώ ότι το iPod nano 1ης γενιάς ήταν το πιο όμορφο, τα ακουστικά που το συνοδεύουν είναι απαίσια. Δεν έχουν καλή ποιότητα ήχου ενώ και η απομόνωση των εξωτερικών είναι μηδαμινή, με συνέπεια να ανεβάζω ολοένα και περισσότερο την ένταση του ήχου, με κίνδυνο σε λίγα χρονάκια να είμαι σαν τους παππούδες, που και φωνάζουν όταν μιλάνε και για να τους μιλήσει κανείς, πρέπει και αυτός με τη σειρά του να φωνάξει.
Εδώ και και καιρό είχα βάλει στο μάτι κάτι ακουστικά Skullcandy. Μετά από μια αρχική έρευνα στο internet και αφού διάβασα αρκετές κριτικές αποφάσισα να αγοράσω τα Skullcandy Ιnk’d Βuds για τρεις κυρίως λόγους:
▪    οι κριτικές που διάβασα, σε ένα τεράστιο ποσοστό ήταν εκθειαστικές.
▪    Η τιμή τους είναι πάρα πολύ καλή (21€).
▪    Βγαίνουν και στο αγαπημένο μου χρώμα…

Μια μέρα λοιπόν ενώ είχα τελειώσει από τη δουλειά μου πέρασα μπροστά από μια βιτρίνα και το μάτι παρατήρησα ότι είχε και Skullcandy ακουστικά, πράγμα κάπως σπάνιο για τη Δράμα. Μπήκα μέσα, ρώτησα αν είχε και τα συγκεκριμένα που ήθελα και αφού μου έδειξε τα διαθέσιμα, είδα με μεγάλη μου χαρά ότι υπήρχαν και σε πορτοκαλί! Τα αγόρασα αμέσως.
Μετά από δοκιμή τουλάχιστον ενός μηνός μπορώ να πω ότι και εγώ είμαι πολύ ευχαριστημένος από τα συγκεκριμένα ακουστικά. Έχουν πολύ καλή απόδοση ήχου, ενώ ταυτόχρονα απομονώνουν και τους εξωτερικού ήχους. Μεγάλη εντύπωση μου έκανε ότι όταν ξανάκουσα τα κομμάτια, που έτσι και αλλιώς είχα ακούσει πολλές φορές και ενώ τα άκουγα σε πολύ μικρότερη ένταση, καταλάβαινα με μεγαλύτερη ευκολία τους στίχους. Πραγματικά εντυπωσιακό είναι και όταν αφού έχω κλείσει τη μουσική, βγάζω τα ακουστικάκαι είναι σαν να βγαίνω σε άλλον κόσμο, γεμάτο θορύβους. Φτάνει σε σημείο αρκετές φορές να φοβάμαι, ότι θα με πλησιάσει κάποιο αυτοκίνητο και δεν θα το πάρω καν χαμπάρι. Μπορεί δηλαδή από αυτή την άποψη και επιβλαβές για τη σωματική μου ακεραιότητα
Η άλλη μου αγορά για το χειμώνα είναι ένα ζευγάρι γάντια (Burton Approach Under Glove) που βρήκα στο Blue Tomato. Το συγκεκριμένο κατάστημα έχει κάθε εβδομάδα ένα προΐόν με 50% έκπτωση. Όταν έφτασε το newsletter στο email μου, είδα ότι είχε αυτά τα γάντια και ήταν και διαθέσιμα σε L.A Gray, το ίδιο χρώμα δηλαδή με το μπουφάν μου. Δεδομένου και του γεγονότος ότι τα παλιά μου γάντια είχαν σκιστεί, έπαιρναν νερό και τα δάχτυλα μου έβγαιναν σχεδόν μπλε από εκεί, μπορείτε να φανταστείτε τη συνέχεια… Το μόνο που μου μένει είναι να τα δοκιμάσω.
Και μερικές φωτογραφίες για όσους ενδιαφέρονται. Read More…

Posted under Opinion, Personal, Review, Snowboard & Snowboarding, iPod + iTunes

Ήρθε και πάλι αυτή η εποχή του χρόνου, για να σχολιάσουμε τα αγαπημένα μου βραβεία, τα MTV Video Music Award. Μπορώ να πω ότι φέτος ήταν αρκετά καλύτερα από αυτά των τελευταίων ετών, αλλά σιγά-σιγά πρέπει να αρχίσω να αποδέχομαι το γεγονός ότι τα βραβεία είναι κατά κύριο λόγο για εμπορική μουσική, η οποία έχει πάρει έναν δρόμο, μάλλον χωρίς επιστροφή.

Φέτος η όλη διοργάνωση είχε ένα και μόνο όνομα, αυτό της Britney Spears.  Πηγαίνοντας ως εκεί χωρίς να έχει πάρει ποτέ ένα βραβείο και φέτος κατάφερε να πάρει 3 (Video Of The Year,  Best Female Video και Best Pop Video), ενώ “άνοιξε” και το show σε ένα σκετσάκι με τον αγαπημένο το Superbad, Jonah Hill. Όσον αφορά τον κεντρικό παρουσιαστή των βραβείων, αυτός ήταν φέτος ο, μάλλον άγνωστος στο αμερικάνικο κοινό, βρετανός Russell Brand. Μπορώ να πω ότι ήταν αρκετά καλός με το βρετανικό του χιούμορ, ενώ αγαπημένη μου ατάκα ήταν αυτή που είπε με την έναρξη της βραδιάς, όταν και παρουσίασε τους διάφορους καλλιτέχνες που θα εμφανίζονταν, όπου τέλος είπε “I am famous in the United Kingdom.My persona don’t work without fame. Without fame this haircut could be mistaken for mental illness”.

Όσον αφορά το show, αυτό καθαυτό ήταν πολύ καλό ότι φέτος τα βραβεία φιλοξενήθηκαν στο Hollywood. Έτσι μπόρεσαν να μας προσφέρουν ένα πολλές φορές ανατρεπτικό αποτέλεσμα, με κινούμενα σκηνικά και εκπλήξεις.

Οι ζωντανές εμφανίσεις έγιναν σε 3 διαφορετικές τοποθεσίες. Καταρχήν αυτά που έλαβαν χώρα στα Paramount Pictures Studios,  εκεί που πραγματοποιήθηκε όλο το show. Μετά είχαμε το Back Lot, έναν χώρο σε άλλο studio, που απλά παριστάνει τους δρόμους της Νέας Υόρκης (όταν βρίσκεσαι στο Hollywood, θέλεις να γυρίσεις μια σκηνή στην Νέα Υόρκη και δεν θέλεις να μετακινήσεις όλο το crew στην άλλη άκρη της χώρας, απλά δημιουργείς μια μικρογραφία της), ενώ πριν και μετά της διαφημίσεις υπήρχαν οι DJ AM με τον Travis Barker.

Ευνοημένοι αυτοί που τραγούδησαν στο Back Lot, αφού είχαν το χώρο και τον εξοπλισμό  να κάνουν τα live τους να θυμίζουν βίντεο κλιπ . Καλύτεροι όλων μου φάνηκαν οι Paramore, οι οποίοι αν και ξεκίνησαν να παίζουν στο club Whiskey και ενώ κάποια σκηνικά μετακινήθηκαν, αποκαλύφθηκε ότι εξαρχής ήταν σε διπλανό στούντιο θυμίζοντας μας, όπως είπε και ο Russell Brand ότι “in Hollywood nothing is like it seems” (βίντεο ακολουθεί). Οι Christina Aguilera και Rihanna που εμφανίστηκαν ήταν απογοητευτικές, ενώ οι υπόλοιποι ήταν καλοί, αλλά όχι πάντα στο ύψος των περιστάσεων. Έχω και μια άσχετη ερώτηση, αν ξέρει κανείς την απάντηση ας μου την δώσει. Γιατί αυτός ο Lil’ Wayne και τις 2 φορές που εμφανίστηκε live έπιανε τα @@ του; Είχε κανένα άγχος, καμιά κακή εμπειρία;

Αυτό που σίγουρα βαρέθηκα να ακούω, με πρώτη και καλύτερη την Britney Spears, τις ευχαριστίες με την ίδια πάντα σειρά στους: Θεό, οικογένεια και τους  fans…

Αναλυτικά τα βραβεία ήταν (με έντονα γράμματα οι νικητές): Read More…

Posted under Cinema and Film, Music, News, Opinion, Personal, Radio and TV

Is no news, good news or just indifference? Μια μικρή προταση, που καταφέρνει μέσα της να περιλαμβάνει μεγάλες αλήθειες. Μάλλον θα έχετε παρατηρήσει ότι οι δημοσιεύσεις στο blog έχουν μειωθεί δραματικά. Οι λόγοι; Ούτε εγώ ο ίδιος μπορώ να τους εξηγήσω. Αν το καλοσκεφτώ, η δουλειά είναι μάλλον μια δικαιολογία, που με βολεύει. Αν σκεφτεί κανείς ότι ειδικά την πρώτη χρονιά λειτουργίας του blog (έχοντας το ίδιο ή και μεγαλύτερο φόρτο εργασίας) οι δημοσιεύσεις ήταν πολύ περισσότερες. Είχα φτάσει πολλές φορές, να τρώω βιαστικά, για να γράψω κάτι που ήθελα και να φεύγω στη δουλειά. Ο πραγματικός λόγος της μείωσης τους μένει αδιευκρίνιστος. Όπως στα περισσότερα blogs που διαβάζω, μετά από κάποιο χρονικό διάστημα επέρχεται κόπωση. Αλλά και πάλι… Διάβαζα πολλά, που καταρχήν μου κέντριζαν το ενδιαφέρον, αλλά σε δεύτερη ανάγνωση, με άφηναν παγερά αδιάφορο. Αυτό συνέβαινε στις περισσότερες των περιπτώσεων και δεν μπορώ να καταλάβω γιατί. Ίσως το γεγονός ότι πέρασα μια περίεργη περίοδο της ζωής μου, με επηρέασε αρνητικά.
Το 2007 ήταν για μένα μία πολύ σκληρή χρονιά. Πέρασα αρκετές δυσάρεστες στιγμές, αλλά όπως λένε και οι Oasis, “sunshine follows thunder”. Το πρώτο μισό του 2008 κύλησε με μία αβεβαιότητα και μάλλον στα ίδια με την προηγούμενη, με φωτεινή εξαίρεση, το γεγονός ότι θα κάνω το μεταπτυχιακό, που τόσο καιρό ήθελα, αλλά και ότι η πολυαγαπημένη μου αδερφή (την γλύφω επειδή ξέρω ότι ψιλοδιαβάζει το blog μου) διορίστηκε στο δημόσιο  πράγμα που σημαίνει ότι όπως λέει και η ίδια “δεν θα ξαναχρειαστεί να ψάξει δουλειά”.
Πήγα επιτέλους διακοπές και μπορώ να πω,ότι οι διακοπές είναι κάτι το το μαγικό.  Πήγα στην Κεφαλονιά -λεπτομέρειες δεν μπόρεσα να μοιραστώ μαζί σας- και κατάφερα να ξεκουραστώ πλήρως αφήνοντας πίσω μου όλες τις έγνοιες και τις σκοτούρες που με ταλαιπωρούσαν. Πάντα υποστήριζα ότι για να μπορεί να κρίνει κανείς οτιδήποτε, θα πρέπει να το βάλει στο σωστό πλαίσιο. Συνήθως όταν προσπαθεί κανείς να κρίνει μία κατάσταση, λόγω και της χρονικής της εγγύτητας, είτε επειδή αυτά που βλέπουμε και ακούμε μας εμποδίζουν να σχηματίσουμε μια ολοκληρωμένη εικόνα -εδώ και καιρό θέλω να ασχοληθώ με αυτό το θέμα, γι’αυτό στο μέλλον θα σας εξηγήσω εκτενέστερα τι εννοώ- συνηθίζουμε να μεγαλοποιούμε τις καταστάσεις. Στις διακοπές μπόρεσα να ξεφύγω από όλα αυτά και να δω τα πράγματα όπως ακριβώς είναι. Τις μέρες των διακοπών ένιωθα λες και ήμουν σε άλλο πλανήτη. Ξεκουράστηκα πλήρως και γύρισα στην αβεβαιότητα.
Πάνω που νόμιζα όμως ότι θα μείνω στα ίδια, μου ήρθε και η αναπάντεχη πρόσκληση για εργασία και τέτοια τύχη,  που είναι εξωπραγματικό… Δεν πίστευα ποτέ ότι θα συνέβαινε κάτι τέτοιο σε μένα. Μία δουλειά, που πάντα ήθελα, χωρίς να χρειαστεί να μετακομίσω (πράγμα που συμβαίνει στο 99,9% των περιπτώσεων) και μάλιστα είναι τόσο κοντά στο σπίτι μου, που μπορώ να πάω με τα πόδια. Δεν θέλω να σας ζαλίζω με γραφειοκρατικά θέματα και γι’αυτό δεν αναφέρω περισσότερα.
Αυτό που ήθελα να μοιραστώ είναι λοιπόν, ότι ενώ υπήρξαν φέτος περιστάσεις, όπου δεν ακούγατε από μένα είτε λόγω δυσάρεστων γεγονότων, είτε λόγω δουλειάς και άλλων δραστηριοτήτων (τα ιταλικά μου έτρωγαν πολύ από το χρόνο μου, ενώ το μισό ή και όλο το σαββατοκύριακο πήγαινε για snowboard), ο λόγος που δεν είχατε νέα μου τόσο καιρό, ήταν καλά νέα!
Επειδή έχω και μια αλλεργία στους blogger, που αγαπημένη τους ασχολία είναι να κλαίγονται (σύντομη περιγραφή εδώ) , προτιμούσα να σιωπαίνω. Τώρα όμως, για τον ίδιο λόγο ήθελα να σας το πω…

P.S. Μην νομίζετε ότι ξέχασα τα VMA’s, θα σας πω σύντομα την άποψη μου και για τα φετινά…

Posted under Personal

Χτες έγινε και η απονομή για τα βραβεία Kerrang 2008. Οι μεγάλοι νικητές της βραδιάς σίγουρα ήταν οι 30 Seconds To Mars, αφού κέρδισαν 2 σημαντικά βραβεία(Best Single και Best International Band). Με μεγάλη μου χαρά είδα ότι τιμήθηκαν οι Rage Against The Machine mε μία θέση στο Hall Of Fame και με μεγάλη μου λύπη (μετά την ιστορία με το Napster τους βρίσκω πολύ αντιπαθητικούς) τους Metallica να παίρνουν το Inspiration award.Aρχίζει όμως να με εκνευρίζει επικίνδυνα όλη αυτή η ιστορία με τα “τιμητικά” βραβεία. Εκτός δηλαδή από αυτά που προανέφερα έπρεπε να απονείμουν και αυτό του Classic Songwriter που πήραν οι (αδιάφοροι) Def Leppard, το Icon Award που πήγε στους Slipknot και το Spirit Of Independence για τους Dillinger Escape Plan; Τέλος πάντων. Όπως πάντα οι προτιμήσεις μου δεν συνέπεσαν με αυτές των αναγνωστών του περιοδικού, μάλλον επειδή οι γενικά το Kerrang είναι πιο hard απ’ όσο θα ήθελα. Κατάφερα να πέσω μέσα μόνο στην κατηγορία του Best Album. Αναλυτικά οι νικητές:

Best International Newcomer: Black Tide

Best British Newcomer: Slaves To Gravity

Kerrang! Icon Award: Slipknot

Best Video: Coheed And Cambria – Feathers

Best Single: 30 Seconds To Mars - From Yesterday

Best Album: Avenged Sevenfold - Avenged Sevenfold

Best Live Band: Machine Head

Classic Songwriter: Def Leppard

Spirit Of Independence: Dillinger Escape Plan

Best British Band: Bullet For My Valentine

Best International Band: 30 Seconds To Mars

Επόμενη βραδιά που (όπως ξέρετε περιμένω πως και πως) είναι τα MTV VMA’s. Δεν ασχολήθηκα -και ούτε θα ασχοληθώ- με τις υποψηφιότητες τους, επειδή δεν μου άρεσε ο τρόπος ανάδειξης τους.

Posted under Music, News, Opinion

Χτες εκτός από τις υποψηφιότητες για το Mercury Prize, ανακοινώθηκαν και οι υποψηφιότητες για τα Kerrang Awards. Για να έχουμε περισσότερο χώρο και χρόνο να τα συζητήσουμε, αποφάσισα να μιλήσω γι’ αυτά σήμερα.
Καταρχήν να σας ενημερώσω ότι για τις υποψηφιότητες μπορεί κανείς να ψηφίσει εδώ και αν είναι τυχερός να κερδίσει ένα τραπεζάκι και να είναι και παρών στην απονομή των βραβείων.
Παρακάτω θα σας παρουσιάσω αναλυτικά τις υποψηφιότητες ενώ με έντονα γράμματα θα είναι η δική μου προτίμηση για να κερδίσει.

Best British Newcomer

Dead Swans
We Are Ocean
Slaves To Gravity
Elliot Minor
Go:Audio

Από όσα έχω ακούσει από τα παραπάνω, μπορώ να πω με μεγάλη σιγουριά ότι οι Elliot Minor είνα πιο κοντά στα ακούσματα μου, αν και Go:Audio είναι αρκετά καλοί επίσης.

Best International Newcomer

Kill Hannah
A Day To Remember
Four Year Strong
Black Tide
All Time Low

Από την αρχή συμπαθούσα το συγκρότημα ιδιαίτερα όταν έμαθα και τον λόγο που ονομάζεται έτσι. Ακόμη και να μην το ήξερα αυτό, γενικά είναι συγκρότημα (χωρίς κάποιον ιδιαίτερο λόγο), που σε κερδίζει. Επιβεβαιώθηκε αυτή η θεωρία μου, όταν φίλοι που δεν έχουν τα ίδια ακούσματα με μένα και βρισκόμενοι στο αυτοκίνητο μου, με το που άκουσαν το Lips Like Morphine, με ρώτησαν ποιός το λέει…

Best British Band

Lostprophets
Bring Me The Horizon
You Me At Six
Bullet For My Valentine
Biffy Clyro

Με σιγουριά οι Biffy Clyro, αν και η κίνηση τους να βγάλουν μια συλλογή με singles τους, με απογοήτευσε. Μάλλον με δυσαρέστησε το γεγονός ότι προσπαθούν να γίνουν πιο mainstream.

Best International Band

30 Seconds To Mars
My Chemical Romance
Madina Lake
Coheed And Cambria
Avenged Sevenfold

Απλά και μόνο επειδή μου αρέσουν μουσικά, αλλά θα ήθελα και λίγη αλλαγή… Tους Madina Lake ίσως;

Best Single

30 Seconds To Mars - From Yesterday
Bullet For My Valentine - Waking The Demon
Simple Plan - Your Love Is A Lie
Kids In Glass Houses - Give Me What I Want
Pendulum - Propane Nightmares

Εδώ δυσκολεύτηκα πραγματικά να αποφασίσω και σε τέτοια ζητήματα αποφασίζω με το ένστικτο. Έτσι διαλέγω αυτό που μου ήρθε πρώτο στο μυαλό.

Best Video

Bullet For My Valentine - Waking The Demon
30 Seconds To Mars - A Beautiful Lie
Weezer - Pork And Beans
Coheed And Cambria - Feathers
Gallows - Starin’ At The Rude Bois

Μία κατηγορία που δεν με δυσκόλεψε καθόλου. Πολύ αστείο και πανέξυπνο video, που πρέπει οπωσδήποτε να δείτε. Πολλά internet phenomena, που παρουσιάζονται με πολύ πρωτότυπο τρόπο. Αν επίσης έχετε και τον χρόνο δείτε και αυτό.

Best Album

Bullet For My Valentine - Scream, Aim, Fire
Anvenged Sevenfold - Avenged Sevenfold
In Flames - A Sense Of Purpose
Mindless Self Indulgence - If
Cancer Bats - Hail Destroyer

Μπορώ να πω χωρίς να το πολυσκεφτώ… Avenged Sevenfold

Best Live Band

30 Seconds To Mars
Lostprophets
Machine Head
The Dillinger Escape Plan
Avenged Sevefold

Λευκό

Στις 21 Αυγούστου, θα δούμε και τα αποτελέσματα…

Posted under Music, News, Opinion

Ανακοινώθηκαν σήμερα οι υποψηφιότητες για το βραβείο Mercury. Υπήρξαν αρκετές εκπλήξεις, αφού δεν υπήρξε χώρος για τους Coldplay ή την Duffy. Ενθαρρυντικό είναι ότι υπάρχουν αρκετά “φρέσκα” ονόματα όπως ο Burial ή οι Neon Neon (του γνωστού από παλιά Gruff Rhys), αλλά και παλιές καραβάνες, όπως οι Radiohead ή ο Robert Plant με την συνεργασία του με την Alison Krauss.

O Alex Turner επίσης, τραγουδιστής και κιθαρίστας των Arctic Monkeys, είναι για τρίτη συνεχόμενη χρονιά υποψήφιος για το βραβείο, αυτή τη φορά όμως όχι με τους “συνήθεις υπόπτους¨, Arctic Monkeys, αλλά με το side project του, τους Last Shadow Puppets.
Αναλυτικά η λίστα παρακάτω:
•    Adele - 19
•    British Sea Power - Do You Like Rock Music?
•    Burial - Untrue
•    Elbow - The Seldom Seen Kid
•    Estelle - Shine
•    Laura Marling - Alas I Cannot Swim
•    Neon Neon - Stainless Style
•    Portico Quartet - Knee-Deep In The North Sea
•    Rachel Unthank & The Winterset - The Bairns
•    Radiohead - In Rainbows
•    Robert Plant & Alison Krauss - Raising Sand
•    The Last Shadow Puppets - The Age Of The Understatement

Προσωπικά θα επιθυμούσα το βραβείο να πάει στους Radiohead όχι μόνο για τη μουσική πλευρά του album, αλλά περισσότερο για τη διαφορά σκέψης και την αλλαγή που έφερε με την κυκλοφορία του. Δεν είναι απλά το γεγονός ότι ένα συγκρότημα κυκλοφορεί μόνο του ένα album, πράγμα πια αρκετά συνηθισμένο, αλλά και επειδή μπορούσε ο καθένας από μας να κοστολογήσει το album, δίνοντας όσα θέλει…

Από την άλλη θεωρώ ότι θα έπρεπε να επιβραβευτεί ο Burial για τη μουσική του, ενώ πολύ καλη είναι και η συμμετοχή των Portico Quartet.

Το μόνο που μας απομένει τώρα είναι υπομονή μέχρι την 9η Σεπτεμβρίου, που θα ανακοινωθούν οι νικητές.

P.S. Στην φωτογραφία οι νικητές τους 2007, Klaxons

Posted under Music, News, Opinion

Όσοι έχετε μεγαλύτερα αδέρφια, ξέρετε πως είναι. Η επιρροή τους είναι μεγάλη. Έτσι ήταν φυσικά και στην περίπτωση μου. Ξεκινούσε η αδερφή μου να ακούει Michael Jackson και Madonna από πίσω και εγώ. Φυσικά κάπου εκεί στο δρόμο προς το γυμνάσιο, προσπαθώντας να κάνω το ακριβώς αντίθετο, για να μην νιώθω κλώνος της, το πήγα στην αντίπερα όχθη, θέλοντας να διαφοροποιηθώ. Κάπου εκεί μπήκαν οι βάσεις με τα πρώτα αυτόνομα ροκ ακούσματα και ήδη στην Γ’ Γυμνασίου είχαμε εντελώς διαφορετικές προτιμήσεις, αν και προς το ρεύμα ή το στυλ ήμασταν πάνω-κάτω στα ίδια.
Έτσι κάπως προσπαθούσα να εξηγήσω το γεγονός της θετική μεν, αδιάφορης δε, στάσης μου προς τον Nick Cave. Η αδερφή μου είχε και έχει ένα είδος λατρείας προς τον συγκεκριμένο καλλιτέχνη, αν προσθέσεις ότι λίγο πριν το Λύκειο και η κολλητή μου άρχισε να κολλάει με τον Cave. Οι επιλογές μου ήταν δύο:
1.    Να γίνω και εγώ τρελός fan του και να μαζευόμαστε για να ακούμε την μουσική του, σαν να κάνουμε τελετές μαύρης μαγείας, ή
2.    Να αδιαφορήσω.

Όσοι με ξέρετε, δεν θα έχετε ακούσει πολλά από εδώ για τον Cave και λογικά θα καταλάβατε ποιά ήταν η επιλογή μου. Αυτό δεν σημαίνει σε καμιά περίπτωση ότι δεν μου άρεσε η μουσική του ή ότι δεν την άκουγα. Απλά δεν θα έμπαινε σε καμία λίστα με τα αγαπημένα μου. Ακόμη και όταν βγήκε το ,κατά την άποψη μου καλύτερο, album Murder Ballads, εκείνη την περίοδο και πάλι απλά έλεγα ότι είναι καλός.

Πριν από μερικές εβδομάδες σε μια συνομιλία με έναν φίλο μου στο MSN,  έπεσε στο τραπέζι το θέμα, αν θα πήγαινα ή όχι μαζί του στη συναυλία του Nick Cave & The Bad Seeds. Η αρχική μου απάντηση ήταν “θα δούμε”, πράγμα που ήξερε πολύ καλά ο φίλος μου ο Γιώργος ότι ισοδυναμεί με “όχι”.
Από εκείνη τη στιγμή άρχισε ένα τρομερό παιχνίδι προκλήσεων από τη μεριά του φίλου μου (”όλο τα ίδια λες και ποτέ δεν έρχεσαι”, “είσαι βαρεμένος” κλπ) ενώ εγώ από τη μεριά μου έβρισκα δικαιολογίες (”είναι παππούς”, ” δεν θα είναι ο Blixa άρα δεν έχει νόημα” κλπ)

Τελικά με τα χίλια ζόρια… πήγα. Πέρασα καταπληκτικά.
Καταρχήν δεν πίστευα ότι η φωνή του Cave θα ήταν τόσο καλή live, πόσο μάλλον για έναν άνθρωπο της ηλικίας του. Πολύ θετικό ήταν το γεγονός ότι είχε και ένα μίνι-σώου η όλη ιστορία ενώ και η επικοινωνία του Cave με τον κόσμο ήταν πολύ καλή. Τέλος, ο μεγάλος μου φόβος, δεν είπε μόνο καινούργια τραγούδια αλλά και αυτά που εγώ προσωπικά αγάπησα.

Την επόμενη φορά που θα έρθει (αν έρθει) θα έχουμε πάλι την ίδια ιστορία, αλλά πιστεύω ότι αυτό το live με βοήθησε και για τις μελλοντικές μου αποφάσεις. Διαφορετικά μου έδωσε ένα άλλοθι του στυλ “τον είδα μια φορά και φτάνει. Δεν τον μπορώ άλλο”.

Posted under Music, Opinion, Personal, Review

Ξέρετε πως είναι : είσαι σπίτι και δεν έχεις όρεξη να βγεις έξω, δεν έχει τίποτα η τηλεόραση και αποφασίζεις να δεις μια ταινία. Αν προσθέσουμε στα δεδομένα ότι έχεις και διάφορες (γερμανικές) ταινίες σπίτι, μερικές εκ των οποίων δεν έχεις δει, η επιλογή τους είναι μονόδρομος. Ποιά να διαλέξω όμως; To Goodbye Lenin , το Das Experiment, το Lola rennt ή το Die fetten Jahre sind vorbei, τα είχα δει πολλές φορές το καθένα και δεν ήθελα να τα ξαναδω. Οι επιλογές μου είναι λοιπόν: το Bella Martha, το Christiane F - Wir Kinder vom Bahnhof Zoo, το Der Untergang και το Das Wunder von Bern. Έχουμε δηλαδή μια chef με πάθος για τη μαγειρική (κάτι  σαν τον Remi δηλαδή), ένα παιδάκι που την ηλικία των 12 αρχίζει και παίρνει ναρκωτικά (παραπάνω πληροφορίες δεν ξέρω ούτε εγώ), τη ζωή του Hitler και μια ποδοσφαιρική ιστορία για το “θαύμα της Βέρνης” και την κατάκτηση του παγκοσμίου κυπέλλου ποδοσφαίρου από την εθνική Γερμανίας, το 1954. Εσείς στη θέση μου τι θα διαλέγατε; Εγώ φυσικά επέλεξε το τελευταίο. Πίστεψα ότι θα είναι λίγη μπάλα, λίγο χαβαλέ και θα περάσει ευχάριστα η ώρα. Η ταινία όμως με διέψευσε ευχάριστα.

Spoiler warning: Προσοχή ακολουθούν λεπτομέρειες της υπόθεσης ή του τέλους
Η ταινία δεν είναι μόνο μπάλα, μπύρα και εθνική υπερηφάνεια. Κάθε άλλο θα έλεγα. Είναι μια τέλεια ακτινογραφία της μεταπολεμικής Γερμανίας. Η χώρα έχει καταστραφεί από τον πόλεμο και έτσι έχει αρχίσει η προσπάθεια αναδόμησης της χώρας  παρουσία και των ξένων δυνάμεων και της επιρροής τους, ενώ υπάρχουν ακόμη Γερμανοί αιχμάλωτοι στη Ρωσία.
Εμείς ακολουθούμε την ιστορία μιας οικογένειας στο Essen και τα προβλήματα που προκύπτουν όταν ο αιχμάλωτος από τη Ρωσία πατέρας επιστρέφει και βρίσκει τη γυναίκα του να δουλεύει σκληρά στην παμπ της οικογένειας, το μεγαλύτερο του γιο να ενστερνίζεται τις ιδέες του κομμουνισμού, την κόρη του να φλερτάρει με τους αμερικάνους στρατιώτες που ελέγχουν την περιοχή και τον 11χρονο μικρότερο του γιο, που δεν τον γνώρισε καθόλου, να είναι ξετρελαμένος με το ποδόσφαιρο και φίλος με τον παίκτη της Rot-Weiss Essen και της εθνικής Γερμανίας Helmut Rahn. Ταυτόχρονα βλέπουμε και την πλουσιότερη γερμανική τάξη της εποχής μέσω ενός αθλητικού συντάκτη και της συζύγου του, που έχουν οικονομική επιφάνεια.
Το ταξίδι ξεκινάει από την προετοιμασία της εθνικής Γερμανίας μέχρι και τον τελικό με την Ουγγαρία, ποδοσφαιρική υπερδύναμη της εποχής, ενώ ταυτόχρονα βλέπουμε τις ανθρώπινες δυσκολίες που ανακύπτουν με την είσοδο του πατέρα στην οικογένεια. Παραπάνω λεπτομέρειες δεν θα ήθελα να αναφέρω.

οι αποκαλύψεις της πλοκής τελειώνουν εδώ

Η διήγηση είναι πολύ ευχάριστη και το ποδόσφαιρο είναι απλά ένα μέρος αυτής δεν επισκιάζει όλη την ταινία. Θα έλεγα μάλιστα ότι ο τελικός στο τέλος απλά έρχεται ως φυσική συνέπεια, ενώ εγώ αντίθετα περίμενα ότι όλη η ταινία θα είναι μια φλυαρία (”άντε τελείωνε να δούμε τον τελικό!”)
μέχρι το αναπάντεχο, αλλά … καμία σχέση.
Είναι λοιπόν μια από τις καλύτερες ταινίες που έχω δει τον τελευταίο καιρό, και με “τελευταίο καιρό” δεν εννοώ μέρες,εβδομάδες ή μήνες) και είναι σίγουρα μια ταινία που πρέπει να δείτε.

P.S. Μήπως είναι τυχαίο το γεγονός ότι ακριβώς 50 χρόνια μετά από το “Θαύμα της Βέρνης” (4 Ιουλίου 1954) ήρθε το θαύμα της Λισαβόνας (4 Ιουλίου 2004);

Posted under Cinema and Film, Opinion, Personal, Review